Düşişleri Bülteni

İyi ki bu blog yarenliği icad edilmiş, insanın canı sıkıldğında, konuşacak kimsesi olmadığında kendi kendine iki lakırdı ediyorsun. iyi geliyor. Aslında yazacak çok şey var. Ama yazıp yazmamak arasında tereddütlerim var.

İnsan olmak çok zor. Çünkü insanlarla birlikte yaşamak gibi bir zorunluluğumuz var. Birbirimize katlanmaya güç yetiremediğimiz zamanlar oluyor. Hiç tanımadığımız biri olsa neyse. Umursamıyoruz. Kolayca hatır gönül, kalp dinlemeden ezip geçebiliyoruz. Lakin sevdiğimiz, değer verdiğimiz insanların da bizim gibi birer insan oluşu zaman zaman içimizde tarifi imkansız bunaltılara yol açabiliyor.

Kötülük, haksızlık, adaletsizlik, eşitsizlik vs... kimin hangi cepheden baktığıyla ne kadar ilgili. Ve tahammül ederken gelip dayandığımız sınırlar yerine göre ne kadar daralabiliyor. Şaşıp kalıyorum. Söyleyen mi kötü, söyleten mi bilmiyorum. Bilemiyorum.

Susmak en iyisi. Yoksa kafamın peşinden gitsem şu andakinden daha iyi olmuycam