Tuesday, January 31, 2006
Gune Dusenler
Sanki 10 yil once evimi terk etmiste geri donuyormus gibi bir his vardi icimde.
Hani bir yere tatile gidersinde o bir iki gunluk , yada haftalik evden ayrilis sana yillar gibi gelir. Geri dondugunde herseyin degismis olacagini zannedersin, insanlari taniyamiyabilecegini, sokaklardaki levhalarin kaybolabilecegini, meydanlarin degismis ve hergun gittigin cay ocaginin yerinde yeller estigini zannedersin.
Saclarindaki kirliklarin daha cogalmis oldugunun farkina varir gibi olursun yada etrafindaki insanlarin senden dahada genc olduklarini zannetmeye baslarsin.
Belkide geri dondugunde yeni birseyler bulma umuduyla donersin. Ama dondugunde bulduklarin belkide senin bulmak istediklerin olmayacaklardir. Hatta, buyuk ihtimalle hicte olmasini istemedigin seyler olacaklardir.
Bazen bunun korkusuda, yerli yerinde durmaya zorlar bizleri-Al kapinda sat kapinda olursende ol kapinda-terk edemeyiz evimizi barkimizi.
Hatirliyorum 12-13 yaslarindayken her defasinda evden ayrilisimda annemi kaybedecegim korkusu duserdi icime. Cogu kereler olumun korkusuyla catisip dururdum kendi kendime. Sucluluk duymamak icin bazi risklere atilamazdim. Ama, alisiyor insan ve sucluluk duymalarda , evden -yerinden yurdundan ayrilamamalarda yasamin gercekleri icinde kaybolup gidiyorlar. Aliskanliklar haline geliyorlar. Ayni, her defasinda evden ayrilipta dondugunde, geride kalanlarin bir sekilde degismedigini, yada tamamiyle degiseceklerini, dusunmeye alismak gibi.
Evet 10 yil olmus gibi, 1995 18 Aralik, 2005 18 Aralik.
Camlicadan ayrilip geri donmem tam 10 yil almis.
Yaslanmisiz , saclarimiz dahada kirlasmis, hatta bazilarimizda hic kalmamis. Kimimiz coluk cocuga karismisiz, kimimizse karismaya calisiyoruz.
Benimse evim diyebilecegim hem mekan hemde kavram degismis, cunki gocebelik cok evli olmama sebep olmus. Turkiye, Ingiltere, Istanbul, Antalya, Ankara heryerli omus gibiyim.
Bir koklu agac gibi bir yere salip gitmektense, bir nehir gibi her yerde kendine yol acmaya baslamisim, tabiki kaynagimin neresi oldugunu untmadan. Su gibi olmusum.
Evim, evlerim;
Vatanim, vatanlarim;
Kimligim bile degismis, kimligim, kimliklerim.
Dostlarim, gidenler ve kalanlar ve yeni gelenler ve gelecek olanlar.
Yolarim ayrilmis bazi "dost" dediklerimle. Kirgin yada kirilmadan.
Ama 10 yil olmus gibi eve geri donuyorum. Icimde bu degismisligin farkindalik.
Istanbul-Haworth
Hani bir yere tatile gidersinde o bir iki gunluk , yada haftalik evden ayrilis sana yillar gibi gelir. Geri dondugunde herseyin degismis olacagini zannedersin, insanlari taniyamiyabilecegini, sokaklardaki levhalarin kaybolabilecegini, meydanlarin degismis ve hergun gittigin cay ocaginin yerinde yeller estigini zannedersin.
Saclarindaki kirliklarin daha cogalmis oldugunun farkina varir gibi olursun yada etrafindaki insanlarin senden dahada genc olduklarini zannetmeye baslarsin.
Belkide geri dondugunde yeni birseyler bulma umuduyla donersin. Ama dondugunde bulduklarin belkide senin bulmak istediklerin olmayacaklardir. Hatta, buyuk ihtimalle hicte olmasini istemedigin seyler olacaklardir.
Bazen bunun korkusuda, yerli yerinde durmaya zorlar bizleri-Al kapinda sat kapinda olursende ol kapinda-terk edemeyiz evimizi barkimizi.
Hatirliyorum 12-13 yaslarindayken her defasinda evden ayrilisimda annemi kaybedecegim korkusu duserdi icime. Cogu kereler olumun korkusuyla catisip dururdum kendi kendime. Sucluluk duymamak icin bazi risklere atilamazdim. Ama, alisiyor insan ve sucluluk duymalarda , evden -yerinden yurdundan ayrilamamalarda yasamin gercekleri icinde kaybolup gidiyorlar. Aliskanliklar haline geliyorlar. Ayni, her defasinda evden ayrilipta dondugunde, geride kalanlarin bir sekilde degismedigini, yada tamamiyle degiseceklerini, dusunmeye alismak gibi.
Evet 10 yil olmus gibi, 1995 18 Aralik, 2005 18 Aralik.
Camlicadan ayrilip geri donmem tam 10 yil almis.
Yaslanmisiz , saclarimiz dahada kirlasmis, hatta bazilarimizda hic kalmamis. Kimimiz coluk cocuga karismisiz, kimimizse karismaya calisiyoruz.
Benimse evim diyebilecegim hem mekan hemde kavram degismis, cunki gocebelik cok evli olmama sebep olmus. Turkiye, Ingiltere, Istanbul, Antalya, Ankara heryerli omus gibiyim.
Bir koklu agac gibi bir yere salip gitmektense, bir nehir gibi her yerde kendine yol acmaya baslamisim, tabiki kaynagimin neresi oldugunu untmadan. Su gibi olmusum.
Evim, evlerim;
Vatanim, vatanlarim;
Kimligim bile degismis, kimligim, kimliklerim.
Dostlarim, gidenler ve kalanlar ve yeni gelenler ve gelecek olanlar.
Yolarim ayrilmis bazi "dost" dediklerimle. Kirgin yada kirilmadan.
Ama 10 yil olmus gibi eve geri donuyorum. Icimde bu degismisligin farkindalik.
Sores
03/01/2006Istanbul-Haworth
# posted by edebiyat yolcuları @ 9:07 AM 
Subscribe to Posts [Atom]