Düşişleri Bülteni

Newroz'la baharin gelisini , doganin uyanisini kutladik. Gunler uzamaya, koyunlar kuzulamaya, cicekler acmaya vs. vs olmaya basladi. Ama biz hala uyumaktayiz. Zamanin azligindan, islerimizin coklugundan, coluktan cocuktan, isten gucten vakit bulamadigimizi tekrarlayaraktan hem kendimizi hemde baskalarini kandirip durmaktayiz. Bunun arkasinda kendi yaratamamazligimizin agirligi yatmaktadir. Digerleri bahanelerden baska bir sey degildir. Eger televizyon seyretmeye, bilgisayar oyunu oynamaya, kafa cekmeye, spor yapmaya elaleme ahkam kesmeye vakit buluyorsak. Suraya iki satir gondermeyede vakit bulabiliriz herhalde.

Bugun kendime yeni bir gomlek aldim. Bana ta universite yilarimdan kalma bir gomlegimi hatirlattigi icin aldim bu rengarenk, cizgili gomlegi. Kendimi tekrar o gunlerimde hissettim. Az uyudugum, az yedigim, cok ictigim, cok gezdigim, bolca guldugum, sonsuzca sevip sevildigime inandigim ve hep mucadele verip daha iyiyi yaratabilmeye calistigim o gunlere soyle bir geri dondum. Birde su gunlerime baktim, pek fazla degismemisim diye kendi kendimi avuttum. Tabiki gomlegimide hemence giyiverdim. Eskisinde daha otantik gorunsun diye.
Sonra "Crossing the Bridge: the sounds of Istanbul'u" oglumla izlemeye gittim. Biraz daha efkarlandim. Memleket hasretimidir nedir bir aldi tuttu beni. Burasi neresi orasi neresi tartismasi kafamda bir kere daha canlandi. Sonra kendime geldim, burasi karnimin doydugu, kavgamin surdugu ve surecegi vatan. Orasi dostlarimin oldugu kavgamizin uzaktan surdugu, muhabbetimizin bol oldugu, dilimin konusuldugu, ezilmisligimizin baskilarin ve acilarin yogunlasip beni ben yapan ogelerin gelistigi vatan.
Her ikiside bir ayri degerli,
Her ikiside bir birinden ayri,
Her ikiside birbirinin aynisi,
Her ikiside benim.
Sores , 13/04/06 - 00.12