Düşişleri Bülteni

Bu yazıyı yazmak için neden bu kadar beklediğimin bende bir cevabı yok ama sanırım aynı deneyimi yaşayanlar bunu bileceklerdir. Anneliği, “inanılmaz bir şey, tanımsız bir duygu, anlatılamaz” vb. kelimelerle anlatmayacağım şüphesiz. Fakat bu, söylenenler yanlış olduğundan değil, aksine sığ kaldığından...İşin muhteşem yanını dillendirmek yetersiz çünkü fazlasıyla tek taraflı. Bir kadına kadınlığını dehşet verici bir şekilde hissettiren bir başka şey olamaz..Yaratma yetisini paylaşmanın verdiği bir yarı tanrı olma durumu da keza aynı derecede doyumsuz hisler veriyor insana.. Küçücük bir şeyin siz olmadan yaşayamayacağını bilmenin verdiği gücü düşünün bir de…Yalnızca sizin kollarınızda huzur bulan bebeğinizin size yaşattığı şımarıklığı.. Oysa tüm bu duyguların bir başka yüzü var: kronik, ömür boyu sürecek bir vicdan azabı... Bir başka varlığın, onun iradesi söz konusu olmaksızın yaşama gelmesine karar vermenin ağır yükü.. Üstelik onun karşılaşacağı olası tüm olumsuzlukları siz bir bir deneyimlemişken ve bilirken.. Bir ömür boyu üzerinde kafa yorduğunuz, düzelmesi için çaba sarf ettiğiniz tüm kötülüklerin içine bir de onu bırakıvermek, üstelik aynı şeyleri yapması beklentisi ile… İsmini koyarken bile onun geleceğini ipotek altına aldığınızı bilmek…Onu mutsuz etme ihtimalini bile bile benimsediğiniz tüm değerleri inançla ona öğretmek...Ondan “size ait” bir geleceğin kurucularından biri olmasını ve yaşamını böylesi bir sorumlulukla sürdürmesini beklemek..vs.vs. Çok zor, gerçekten çok zor. Bence anneliği tanımsız yapan şey işte bu.. Çünkü tanımlar mantığı gerektirir. Eğer ölüm olmasaydı, doğurmak da gerekmeyecekti. Biz kendimizden sonraki yaşamı garanti edebilmek için doğuruyoruz. Ne kadar basit görünüyor, oysa canımızdan bir parçayı bir bilinmezin içine sürüklemek, şüphenin, korkunun, aşkın, tutkunun, inancın kol gezdiği bir sarmalın içinde onu yaşama terk etmek feci bir sorumluluk..işte inanılmaz olan bu yükün ağırlığı..tanımsız ve anlatılamaz olan bu yüke rağmen yaşanan en güzel şey oluşu…ben anneliği çok sevdim..bebeğimi de en az yaşamayı sevdiğim kadar..

Jane